The Making Of #8: Tekst...

 volgende


Het schrijven van het verhaal is n ding, het gebruiken van de juiste leestekens een ander.
Ik weet niet hoe ik met het eerste scoor en nog minder met het tweede.
Jullie, als lezer weten het wel over dat tweede en over het eerste pas na eventuele lezing van het boek. Jullie zien al weken mijn spellingsfouten.
Ikzelf heb geen idee of ze er zijn, ik vermoed van wel, en welke dat dan zouden zijn.
Dat zeggen mensen nooit tegen elkaar, "Jij schrijft 'jouw' altijd waar het 'jou' moet zijn". In ieder geval niet tegen mij.
Dus laat ik mijn scenario's meestal nalezen en corrigeren door m'n vriend Ruud Heijjer, ja ik weet het, alleen zijn naam al tikken is een uitdaging.
Dan krijg ik m'n scenario van hem terug, roodgloeiend van de correcties, want hij corrigeert op de enige echte manier: met een rode pen.
De helft ('M' in plaats van 'm' en dat soort dingen) valt gelukkig af, want ik letter m'n balloons altijd met blok/hoofdletters, dat scheelt. Maar ook staat hij op het gebruik van komma's, nou dat kan nog net vind ik, maar ook punten, en die vallen bij mij heel moeilijk in een strip.
Een vraagteken aan het eind van de tekst in een balloon is ok, uitroepteken ook, want die voegen iets wezenlijks toe.
Maar een punt!? Je ziet toch dat de tekst ophoudt in de balloon?
Ook ben ik dol op de 'drie puntjes'... dat geeft voor mijn gevoel aan dat iemand ademhaalt, even wacht voor ie verder gaat met praten. Wacht hij langer, dan doe ik er graag meer...... geeft spanning naar mijn idee.
Is taaltechnisch onjuist zegt ie, en ik geloof 'm, maar toch........

En dan de lettering... ook lastig.
M'n goede vriend Frits Jonker kan letteren als geen ander, alsof het gedrukt staat.
Maar dat ziet er weer zo netjes, t netjes, uit vind ik in mijn slordige tekeningen.
Dus doe ik het zelf, je moet wat...

En tenslotte de balloons... zowiezo een krankzinnig verschijnsel.
Een oudere mevrouw die ik kende kon strips dan ook niet lezen, ze wist niet wat ze eerst moest doen, de plaatjes kijken of eerst de balloons lezen. Hetzelfde gedoe wat je hebt als je een film kijkt met ondertiteling.
Tot nu toe gebruikte ik altijd de klassieke ronde balloons, de naam zegt het al een beetje.
Voor dit boek ben ik overgestapt naar een hoekiger vorm. Staat wat strakker vind ik en neemt ook wat minder ruimte in beslag. Blijft er weer meer ruimte over voor de tekening en ik besef nu dat de tekening voor mij voorop staat.
Jammer dat die oudere mevrouw niet meer leeft, dan had ik haar kunnen zeggen dat ze bij mij eerst het plaatje mag kijken en dan de balloons...

volgende pagina...